Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

'ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΘΕΙ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ


πηγή


    Η αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου 1453 φέρνει στη μνήμη μας όχι μόνο το γεγονός της Άλωσης αλλά και το πόσο μεγάλη πληγή για το έθνος μας είναι η διαίρεση, η διχόνοια.   Αυτή οδήγησε σε εθνικές συμφορές από τα αρχαία ήδη χρόνια,αυτή ενέπνευσε τον εθνικό μας ποιητή  στις γνωστές στροφές  του Υμνου εις την Ελευθερία  .
   Στον Ουίνστον Τζόρτσιλ αποδίδεται η φράση "Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα τότε αλίμονό μας". Δυστυχώς  η έλλειψη ενότητας (και όχι βέβαια η Κερκόπορτα,το τυχαίο γεγονός) συνέβαλε   σ΄ ένα βαθμό στην Αλωση του 1453.
   Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήδη από το 1452 είχε εντείνει τις προσπάθειες για να δημιουργήσει έναν αντιτουρκικό ευρωπαϊκό συνασπισμό στρεφόμενος στη Ρωμαϊκή εκκλησία,στη Βενετία,στη Γένουα,στην Ουγγαρία,στη Γαλλία,στη Γερμανία ζητώντας βοήθεια σε άνδρες,πλοία,εφόδια. Η Δύση όμως δεν είχε συλλάβει το μέγεθος των ιστορικών στιγμών που εκτυλίσσονταν στην Ανατολή.Αρκέστηκε σε σχέδια και λόγους παρηγοριάς.Η προσπάθεια  για μια Σταυροφορία δεν είχε απήχηση.Η Ευρώπη ήταν διαιρεμένη.
  Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ προσπάθησε να προσεγγίσει τον Πάπα και να ενεργοποιηθεί η ένωση των δύο εκκλησιών.Ο ιστορικός της Άλωσης Γεώργιος Σφραντζής είχε συμβουλεύσει το Κωνσταντίνο να αναγορεύσει Πατριάρχη τον απεσταλμένο του Πάπα καρδινάλιο Ισίδωρο,αλλά ο αυτοκράτορας δεν το δέχθηκε. Κατά τον ιστορικό της Άλωσης Δούκα, ο Κωνσταντίνος υποκρινόταν ότι ήθελε τη ένωση.Την έβλεπε μόνο ως σανίδα σωτηρίας.
   Ο λαός όμως της Κωνσταντινούπολης ήταν ήδη χωρισμένος στους Ενωτικούς  και στους Ανθενωτικούς. Ο περισσότερος κλήρος και μάλιστα ο κατώτερος, όλοι οι μοναχοί και οι μοναχές και το μεγαλύτερος μέρος του λαού δεν ήθελαν την Ένωση. Και οι άρχοντες ήταν διαιρεμένοι. Οι περισσότεροι ήταν Ενωτικοί και είχαν παραβρεθεί στη  λειτουργία στην Πόλη.
Η ανθενωτική παράταξη κατευθυνόμενη από το μοναχό Γεώργιο Σχολάριο αντιδρούσε με φανατισμό στην Ένωση στρέφοντας το λαό εναντίον όσων ήθελαν την Ένωση φωνάζοντας '' Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν  χρήζομεν. Απέστη αφ'ημών η των αζυμιτών λατρεία''.
  Ο μέγας δούκας, ύπατος λειτουργός του κράτους (πρωθυπουργός) Λουκάς Νοταράς αποστρεφόταν τόσο πολύ τους Λατίνους, ώστε, όταν η Κωνσταντινούπολη είχε περικυκλωθεί από τους Τούρκους και ο λαός είχε μετανοήσει για την προηγούμενη στάση του έλεγε το αναφερόμενο από τον ιστορικό Δούκα '' Κρειττότερόν εστι ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον Τούρκων βασιλεύον ή καλύπτραν Λατινικήν (προτιμότερο να δούμε τους Τούρκους να βασιλεύουν στην Πόλη παρά τους Λατίνους).
   Τελικά ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να αναλάβει μόνος με λιγοστές δυνάμεις  (200 άτομα από τη Δύση και 4773 άντρες από την Κωνσταντινούπολη απέναντι σε 200.000 Τούρκους) τον τίμιο, ιστορικό, ηρωικό αγώνα του μέχρι θανάτου.
   Και όταν ο λαός είχε αρχίσει να υποφέρει από έλλειψη αγαθών και το δημόσιο ταμείο είχε αδειάσει για τη μισθοδοσία και τις άλλες ανάγκες του στρατού, μάταια ο Κωνσταντίνος απευθύνθηκε στους πλουσιότερους των αρχόντων για να συνδράμουν οικονομικά στις ανάγκες της Πόλης. Αυτοί ισχυρίζονταν ότι ήταν φτωχοί. Αλλά μετά την Άλωση οι Τούρκοι βρήκαν σ'αυτούς μεγάλους θησαυρούς.
 Μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις και οπλισμό των Τούρκων και λόγω της διαίρεσης του λαού, η Πόλη ήταν αδύνατο να αντέξει. Ο Κωνσταντίνος δε δείλιασε ούτε υπέκυψε στις προτάσεις των Τούρκων. Όταν ο απεσταλμένος του Μωάμεθ Ισμαήλ Χάμζα ζήτησε από τον Κωνσταντίνο να παραδώσει την Πόλη και να φύγει με τους άρχοντες μαζί με τα υπάρχοντάς τους, όπου ήθελαν, και να αφήσει το λαό ''αζήμιο'' (απείραχτο), ο Κωνσταντίνος έδωσε την απάντηση, που διέσωσε ο ιστορικός Δούκας '' Το δε την πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστίν ούτε άλλου των κατοικούντων ενταύθα. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως απαθανούμεν  μη φειδόμενοι της ζωής ημών''.
  Το τέλος της Πόλης και του Κωνσταντίνου είναι γνωστά. Ο λόγιος Ανδρόνικος Κάλλιστος,σύγχρονος της Άλωσης γράφει για τον Εθνομάρτυρα Κωνσταντίνο '' Πού μεν ο θειότατος βασιλεύς, οξύτερον μεν Θεμιστοκλέους ορών, ήδιον δε του Νέστορος ομιλών, δικαιότερος δε Ραμάνθυος, ανδρειότερος δε Ηρακλέους''.
  Αυτά ως μνήμη της αποφράδας ημέρας και του γενναίου ''μαρμαρωμένου βασιλιά''.

                                                                                           Γεράσιμος  Φλωράτος
                                                                                          Iστορικός-Φιλόλογος

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

" Η παθογένεια " του Συντάγματος



  Πίνακας αποτελεσμάτων εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας :
     
 Στ.Δήμας   : 168  
Παρών :         132
Θρίαμβος της μειοψηφίας!!!!  
  Θεωρώ συνταγματική αδυναμία το όριο των 180 ψήφων στην τρίτη ψηφοφορία.Ιδού το αποτέλεσμα: Ο ηττημένος  της ψηφοφορίας "132"είναι ο νικητής και όχι ο "168" που αποτελεί την πλειοψηφία!!!
   Δε με απασχολεί αν είναι "όνειδος",ούτε ,αν στον αριθμό 132 συναθροίζονται οι ψήφοι της Χ.Α.
    Δε με απασχολεί αν δούλεψε η "τρομοκρατία"(θα είναι εξαγορασμένοι όσοι ψηφίσουν Πρόεδρο)που ξεκίνησε έντεχνα με "κουμπαράδες",με  " αποστασίες ",με καταγγελίες για δωροδοκίες βουλευτών (Αλήθεια ,πόσο διαψεύστηκαν στην πράξη όλα αυτά και πόσο συσπειρωτικά λει- τούργησαν για αυτούς που τα κατάγγελλαν ή τα υποστήριζαν!!!!)
   Δεν καταλαβαίνω όμως με ποια λογική μια συνταγματική κυβερνητική πλειοψηφία πρέπει να είναι έρμαιο μιας συνταγματικής μειοψηφίας που μπορεί να εκβιάζει πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές.   Και μη μου πει κάποιος ότι υπάρχει δυσαρμονία της κυβερνητικής πλειοψηφίας με τη λαϊκή βούληση.Αυτό ο "σοφός"αναθεωρητής" του Συντάγματος το κατάργησε το 1985.
   Και τι θα αλλάξει,αν γίνουν εκλογές και τότε ο πρόεδρος μπορεί να εκλεγεί με 151 ψήφους ή και με σχετική πλειοψηφία 120 ή 130  ψήφους;Θα είναι ποιο λαοπρόβλητος από το αν εκλεγόταν με 168 ψήφους; Θα αλλάξει η κυβέρνηση,θα μου πείτε.Ναι,αλλά δεν είναι σίγουρο ότι η αντιπολίτευση θα κερδίσει τις εκλογές ή ότι μικρά κόμματα (ΑΝ. ΕΛΛ.  ή ΔΗΜ.ΑΡ.)θα μπουν στη βουλή.(Αλήθεια, για αυτούς δεν ισχύει εδώ η δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα ; Γιατί η χώρα να μπει σε εκλογική περιπέτεια από μειοψηφίες του 2,8% ή του 0,6% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις;)
   Μήπως λοιπόν πρέπει να αλλάξει η διάταξη του ορίου των 180 ψήφων και να μπορεί η όποια κυβέρνηση να εκλέγει Πρόεδρο ΄με την απόλυτη πλειοψηφία των 151 ψήφων και δε θα είναι έτσι υποχείρια της όποιας μειοψηφίας; Δες τε τι μπορεί να συμβεί:Εκλέγεται μια κυβέρνηση,εκλέγει Πρόεδρο,κυβερνάει έως το 2019,ξανακερδίζει τις εκλογές και την επόμενη χρονιά το 2020 δεν μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο αλλά εκβιάζεται από την αντιπολίτευση των 120 ψήφων να κάνει εκλογές!!!

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ(Ελγίνου μάρμαρα)





Απαιτούμε την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα και όλων των αρχαιοτήτων μας.  Προς τούτο ας θυμηθούμε το ποίημα της Κικής Δημουλά  ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ(Ελγίνου μάρμαρα).                                                       
 Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη,ωραία,κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο) 
 που δυο βήματα μόνον απέχει. 
 Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δυο αυτούς να χει ενώσει.
Κι έτσι,όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ τους πολλούς,τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων              
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή,πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν ανεγείρουν.

      Κική Δημουλά "Ερεβος"
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...